dEUS en Bob D.

Binnen een week mocht ik zo waar twee maal aantreden om forse gehoorschade op te lopen. Gelegenheid 1 was het al vaak genoemde dEUS-concert in Paradiso. Ultiem o.k., naar mijn mening, maar ja, ik was dan ook nog nooit naar de vrolijke Belgen of naar de vrolijke poptempel geweest. Natuurlijk met de fijne afsluiter Suds & Soda, een hoop steengoede oude troep (Rubbadub a tub fish... PING PONG!) en de nieuwe cd Pocket Revolution. Niet de sterkste plaat van dEUS ooit, maar zeker de moeite waard, al helemaal na vaker beluisteren.

Gelegenheid numero due was Bob Dylan, protest-zanger-tegen-wil-en-dank. Ultiem kut. Band was muzikaal gezien zeer goed, maar Bob stelde teleur. Gezien zijn niet al te beste reputatie (Triviant-vraag: wie is de slechtste imitator van Bob Dylan? jawel!) vond ik dat toch best knap. Het probleem is namelijk dat Bob te oud is en nog maar twee tonen, of eigenlijk geluiden, kan maken. Het eerste geluid komt misschien het meest in de buurt van de klassieke grunt. Voor de leken: een soort "uuuuurrrrrrgh" op lage toonhoogte, of het geluid van een kettingroker 's morgens na het tandenpoetsen. Het tweede geluid klonk als Miss Piggy die boos is: een soort hogere variant, ook wel te vergelijken is met een auto die niet goed in z'n versnelling zit. Wat is dan het resultaat? Limburgse spoken-word intonatie: alle zinnen laag gesproken (nee, niet eens gezongen), het einde onverwacht hoog. Bijvoorbeeld "Like a rolling stone": how does it (grunt) feel (Miss P.) - to be on your (grunt) own (Miss P.) etc etc. Hij zal er wel veel knaken voor krijgen...

Over een tijdje (pas in maart) komt Jacques Chanson, de surfer-songwriter, in de HMH. Eens kijken wat ie doet.