Erik in Zuid-Amerika: en toen was ik al weer in Argentinie

Inmiddels zit het tempo er redelijk in en ga ik in sneltreinvaart (alhoewel, Nederlandse sneltreinvaart dan... ook wel genoemd "Henri Odink-speed") door alle landen heen. Bolivia was erg mooi, met name de bekende Salar de Uyuni, mega-zoutvlakte, en de bijbehorende maanlandschappen. Paar fotootjes.

Maar daar ben ik niet meer, want ik zit in het noorden van Argentinie, in Salta. Salta heeft palmbomen en het lijkt zo waar of hier dingen "normaal" geregeld zijn. Straten zijn niet meer stoffig, bussen rijden op tijd, auto´s zien er opeens nieuw uit, en meer van dat soort rare dingen. Ik verkeer in een redelijk verwarde mentale staat, moet ik zeggen, maar ik neem aan dat dit een goede overgang is naar het Europese leven. En hoewel het cliche over Argentijnse vrouwen nog niet bevestigd is, meen ik wel al een inverse relatie te zien tussen de afstand tot Bolivia en de schoonheid van het vrouwelijke deel van de bevolking. Verder is Argentinie ook fijn omdat er ontzettend veel vlees is. Na een biefstuk van 20x30x5 cm eergisteren en een parradilla (whatever dat betekent) met nieren, schouderpartijen, heupvlees, dunne darmen en wat stukken die ik niet meer kan benoemen, is mijn cholesterolniveau weer helemaal op peil. Ik hou mezelf voor dat ik daarom op zijn minst een halve fles wijn per maaltijd nodig heb om het geheel door te spoelen...