Erik in Zuid-Amerika: Carnaval in Peru

Kom je net terug van 5 dagen wandelen door een of ander beschermd natuurgebied, is het plotseling carnaval. Waar men in Maastricht liters bier naar binnen giet om vervolgens te gaan janken bij een papier-mache pop, wordt hier iedereen die er maar een beetje verdacht uitziet natgegooid met water. Het begon al in het busje vanuit het wandelgebied terug naar de bewoonde wereld. Fout nummer 1: laat nooit je raampje open staan als er lieve kindertjes vanuit de berm naar je lachen. In het dorpje zelf leek het nog mee te vallen. Fout nummer 2: denk nooit dat je best nog even wat foto´s op een ceedeetje kunt laten zetten op carnavalsdinsdag. Het centrum van het dorpje lijkt op dit moment op een guerilla-oorlog, maar dan met water en vuurwerk. Groepen jongeren, wel 150 man sterk, struinen alle hoofdstraten af en de rest verstopt zich. Voorbijgangers worden met emmers en waterballonnen ingepeperd, mensen staan op daken om vanuit de lucht precisiebombardementen uit te voeren en de oproerpolitie staat overal klaar om in te grijpen (een brutaal jongetje kreeg een flinke tik met de gummi-knuppel toen hij water op de politie-jeep gooide). Gewapend met regenjack ging ik van huis weg, nat tot op het bot was ik een uurtje later weer terug. Geef mij maar gewoon bier drinken met sminck op je knar.

Erik in Zuid-Amerika: Ecuador

Zoals de titel doet vermoeden, zit ik in Zuid-Amerika om nog even wat te rieleksen voordat ik ga werken in juni ("even" is in mijn geval drie maanden). Ik ben ultiem slecht in mailen, vandaar dat ik heb besloten om hier een korte, hopelijk vrij goed leesbare, uiteenzetting te doen van mijn vorderingen in het continent waar bijna iedereen Spaans spreekt en bijna niemand Engels.

Enfin, op 9 februari ben ik gelijktijdig met mijn broer en een vriend van mijn broer naar Quito (Ecuador) gevlogen. Na een dagje wennen aan de anti-organisatie waarin het grootste deel van de wereldbevolking zich bevindt, begon ik me behoorlijk thuis te voelen. De meeste steden in Ecuador zijn eigenlijk een hoop onafgebouwde betonnen hutten. De grotere en bekendere steden (zoals Quito in het noorden, Cuenca in het zuidoosten) hebben daarnaast een mooi centraal plein of centrale wijk met oude koloniale (Spaanse) bouwstijl. Er rijden oude bussen, meestal erg kleurrijk versierd met letters en religieuze symbolen, oude taxi´s en veel straatverkopers, kleine neonrestaurantjes en meer van dat soort rommelige maar gezellige dingen. Quito ligt vrij hoog, ongeveer 2800 m, midden in de Andes, en behoort tot de zogenaamde sierra. Het is er vrij warm, echter niet zo heet als in Nederland in de zomer, en je verbrandt er vanwege de hoogte binnen no-time. Meteen extra zonnebrand gekocht (ze hadden factor 100 in de winkel, maar ik heb nu factor 45).

Quito was leuk, ik heb de oude stad bekeken, wat rondgelopen en uitgegaan in het nieuwe deel (Mariscal) en ben naar een grote markt in Otavalo ten noorden van de stad geweest. Als lunch bleek rijst met kip (pollo con arroz) de meest gangbare combi -die me inmiddels ook behoorlijk de neus uit komt-, geserveerd met soep, een sapje en soms een nagerechtje voor het enorme bedrag van iets meer dan een dollar. Na Quito ben ik afgezakt naar Baños, een plaatsje met thermische baden, waar ik veelvuldig in heb gelegen en een rivier af ben geraft, toen via een spectaculaire treinrit nog verder naar het zuiden, via Cuenca-Loja-Macará (pak er gerust een kaart bij als je daar behoefte aan hebt) de grens over naar Peru. Dit moest allemaal in een vrij rap tempo aangezien we moesten verschijnen op een bruiloft van Ruben, een goede vriend van mijn broer.

Inmiddels zit ik al weer een paar dagen in Peru, maar daarover de volgende keer meer, en wellicht ook foto´s als ik het voor elkaar krijg, want het is tijd om naar het strand te gaan!