Erik in Zuid-Amerika: Foto´s

Isla Ballistas, bij Pisco (Peru). Eilandjes stampvol met vogels (alle rotsen waren wit) en zeeleeuwen. Grote mannetjes die tot een meter bij je motorbootje komen kijken wat er loos is.

Erik in Zuid-Amerika: Foto´s

Huaraz, Huascaran National Parc

Erik in Zuid-Amerika: Foto´s

Dansen met moeder van de bruid op bruiloft van Ruben Heinen. Alleen salsa en merengue overigens.

Erik in Zuid-Amerika: Foto´s

Op een berg.

Erik in Zuid-Amerika: Foto´s

Meer strand (Huanchaco, bij Trujillo in Peru). De rare dingen zijn boten.

Erik in Zuid-Amerika: Foto´s

Broer Tim bij moto-taxi. Ik wil een moto-taxi om dor Amsterdam te crossen.

Erik in Zuid-Amerika: Foto´s

Noodzakelijke kindertjes. Op de een of andere manier konden ze ook nog allemaal breakdancen. Heel raar.

Erik in Zuid-Amerika: Foto´s

Strand nabij piura (noord-peru)

Erik in Zuid-Amerika: Foto´s

Ik ben blij dat de internetmensen van blogger en flickr hebben besloten dat ik foto´s kan posten. Bij deze dus de achterstallige foto´s bij verhaaltjes. Volgens mij kan ik ze alleen 1 voor 1 posten, dus het worden een paar posts.

Dit tuig heeft me in Huaraz helemaal natgegooid. Lees de post over carnaval. Overigens hebben ze later ook de fotowinkel waarin ik stond helemaal blank gezet.

Erik in Zuid-Amerika: Gastgezin

Ik zit sinds gisteren bij een gastgezin. Heb mijn eigen kamer inclusief warme douche, toilet etc. Verder krijg ik drie maaltijden per dag, waarvan twee warm, meestal twee of drie gangen. Er is internet en een snelle computer.

Oh ja, er is ook een schattig zoontje van 5 die de hele tijd tegen me opspringt.

Erik in Zuid-Amerika: Cusco en paard

Ik ben inmiddels in het zuiden van Peru, in Cusco (of Cuzco of Qosco of whatever, spelling is nogal variabel). Cusco is bekend van Machu Picchu en hier verzamelen zich daarom alle toeristen van heel Zuid-Amerika. Vanaf maandag ga ik proberen mijn mondelinge communicatievaardigheden op een nieuw (hopelijk hoger) niveau te brengen door Spaans les te nemen en me onder te dompelen in het culturele gedoe bij een gastgezin. Er wordt gepromoot met het gegeven dat de gastgezinnen in American style homes leven. Wat moet ik me daarbij voorstellen, een dikke koelkast en een paar vette SUVs in de garage? Cheeseburgers day and night? Enfin, ik ga het zien.

Nietemin is het nog geen maandag, ben ik hier al een paar dagen, dus het verveel-wat-ga-ik-vandaag-in-godsnaam-doen principe gaat redelijk op. Maar gelukkig had ik nog wat gevonden: ruïnes! Klonk leuk, dus doen, dacht ik. Vanmorgen vol goede moed naar een inka-ding met een naam die het meest lijkt op Sexywoman (Sacsayhuaman). Mooi hoor. Ik had bij een gids nog een paar sol (ongeveer 50 euricent) weten af te dingen op zijn waarschijnlijk toch al vrij minimale inkomen, en na afloop van zijn rondleiding stelde hij voor dat het leuk was om naar wat nabijgelegen ruïnes te gaan. Op een paard welteverstaan. Klonkt leuk, dus doen, dacht ik. Toch geen flikker te doen anders. Erik op een paard. De laatste keer was op een pony, toen ik 7 was of zo, en mijn beste herinnering is dat ik er vrolijk van af sodemieterde samen met Pim van Ooij, jeugdvriend pur sang. Dit bedacht ik me pas later, overigens.

Het paard was best ok, hoewel het geen zin had om te gaan hobbelen en vooral de hele tijd water wilde drinken. Paardrijden is niet mijn favoriete hobby. Ze zijn lastiger te besturen dan een auto, en je moet zo organisch met ze meebewegen. Misschien hebben paarden het ook niet zo op mij. Het zou best goed kunnen dat ze mij te zwaar vinden en daarbij nog lui ook (want ik heb ook benen). Ondanks deze vooroordelen, deden Paard en ik het vrij goed de hele tijd. Ik deed mijn best om mee te bewegen, Paard deed zijn best om niet te veel te puffen toen we bergop gingen. Tot het laatst. Paard ging in draf of galop (ik ben geen expert), maakte een rare beweging naar links en hoep!, daar voelde ik dat het mis ging. Als in een film verloor ik mijn balans, bleef met een voet in het voeten-ding haken en landde met mijn edele delen tegen een boom aan, benen netjes eromheen gevouwen (nu ik er aan terugdenk, was dat ook het enige stukje bomen van de hele middag; hoe weten paarden dat zo precies uit te kienen?). Tot mijn verbazing en geluk deed het vrij weinig pijn. Los van wat schaafwondjes en wat zwelling op mijn arm, was er niks aan de hand. Paard was er al vandoor, paardenjongen Erwin (12 jaar) vond het allemaal de normaalste zaak van de wereld en zijn eigen paard besloot er een flinke pis-partij aan toe te voegen. Aangezien we ongeveer 200m verwijderd waren van de stal, besloot ik het bijltje erbij neer te gooien en rustig terug te wandelen naar Cusco. Morgen toch misschien maar gewoon een boek lezen.